یکی از ویژگی های بارز آموزش پزشکی، لزوم یادگیری مهارت های عملی و ارتباطی در کنار آموزش های نظری و دانش تئوریک می باشد. پرورش مهارت های بالینی، عنصر پایه آموزش پزشکی و بخش مهمی از برنامه های محوری کلیه، دانشکده های پزشکی را تشکیل می دهد. کلیه دانشجویان پزشکی می بایست مهارت هایی را که برای آینده حرفه ای خود به آن نیاز دارند مانند مهارت گرفتن شرح حال، معاینه فیزیکی، مهارت های ارتباطی، تشخیصی و درمانی، مهارت های مدیریتی در زمینه های بهداشتی درمانی، طبابت مبتنی بر شواهد، توانایی استدلال و تصمیم گیری بالینی، کار تیمی، توانایی سرپرستی تیم بهداشتی و نیز توانایی مراقبت از بیماران را به نحو احسن آموخته، در عمل به کار گیرند.

مقدمه: سندرم شریان مزانتریک فوقانی سندرم شایعی نبوده ولی یافته بالینی آن به خوبی شناخته شده است که با فشرده شدن بخش عرضی یا سوم دئودنوم در بین آئورت، ساختمان های فیکس شده خلف صفاق وشریان مزانتریک فوقانی همراه بوده و با علائم انسداد نسبی یا کامل روده به صورت مزمن، حاد یا متناوب تظاهر می کند.معرفی بیمار: بیماری مردی 24 ساله که با شکایت از دیسفاژی از 4 سال قبل که درطی ماه اخیر تشدید شده است مراجعه کرده است. دیسفاژی ابتدا به جامدات در حال حاضر نسبت به مواد نیمه جامد می باشد در معاینه فیزیکی بیمار شدیدا لاغر بوده و افتادگی پلکها وتغیر در تون صدا دارد. درآندوسکوپی دستگاه گوارش فوقانی مری طبیعی معده متسع و حجیم واستاز شدید گزارش شد. بیوپسی انجام شد که طبیعی بود در سی تی اسکن انجام شده، تنگی شدید در دیستال قسمت سوم دئودنوم واتساع پروگزیمال با آن مشاهده شد در بازسازی کلیشه های سی تی اسکن زاویه جداشدن شریان مزانتریک فوقانی از آئورت کاهش یافته و فاصله آن با آئورت نیز کم شده است.نتیجه گیری: زمینه ساز سندرم شریان مزانتریک فوقانی لاغری مفرط می باشد و از آنجا که در سندرم MNGIE با دیسفاژی و تظاهرات گوارشی و سوء جذبی همراه است منجر به ضعف شدید و سوء تغذیه بیمار شده و با تحلیل عضلات و بافت چربی،fat pad  بین آئورت و شریان مزانتریک فوقانی از بین رفته و موجب تظاهرات سندرم شریان مزانتریک فوقانی می شود.

خانمی متاهل، 54 ساله و دارای 5 فرزند به علت بزرگ شدن تدریجی شکم به بیمارستان مراجعه کرده است. در معاینه بالینی ملتحمه رنگ پریده اما اسکبرایکتریک نبود.علایم حیاتی بیمار: فشار خون: 120.80 میلیمتر جیوه، تعداد ضربان قلب: 90 در دقیقه، تعداد تنفس: 12 در دقیقه، درجه حرارت دهانی 37 درجه سانتی گراد، ورید ژگولر برآمده نبود. سمع قلب صدای اول و دوم طبیعی اما سوفل سیستولیک با شدت II/VI در کناره چپ استرنوم سمع می شد که انتشار خاصی نداشت. سمع ریه ها طبیعی بود. شکم بزرگ، پهلو ها برآمده و در دق مات بود. موج مایع و ماتیته متغیر وجود داشت. لمس کبد و طحال به علت شدت آسیب ممکن نشد. در اندام ها نبض ها پروقرینه لمس می شد. ادم خفیف هر دو اندام تحتانی وجود داشت. آدنوپاتی گردنی و فوق ترقوه ای لمس نشد.بر طبق این شرح حال، مشخص می شود که بیمار آسیت شدید دارد، در اغلب موارد علت ایجاد آسیت بیماری های شناخته شده ای مانند سیروز کبدی یا بیماری های قلبی- عروقی مانند نارسایی احتقانی قلب و بیماری های پریکارد، بیماری های کلیوی مانند سندرم نفروتیک و یا کارسینوماتوز منتشر پریتوئن می باشد.

مردی 46 ساله با سابقه اسهال متناوب ده ماهه که فواصل اسهال و توقف آن از نظر زمانی کوتاه تر شده است، به علت اسهال شدید و عدم بهبودی به اورژانس بیمارستان مراجعه می نماید.در بررسی بالینی بیمار هوشیار و از سردرد، تهوع و اسهال آبکی فراوان شاکی بود. همکاری لازم برای ارائه شرح حال نداشت و کم حوصله و تحریک پذیر بود. در بررسی علایم حیاتی BP=120.80 میلی متر جیوه و درجه حرارت دهانی 36.8، تعداد ضربان قلب 90 در دقیقه و سمع قلب و ریه طبیعی بود. ارگانومگالی در لمس شکم و ورم اندام تحتانی نداشت. دهیدراتاسیون در حد متوسط ارزیابی شد.

سابقه و هدف: بررسی تطابق تشخیص کلینیکی با هیستوپاتولوژیک ضایعات دهانی به منظور ارزیابی میزان آگاهی دندانپزشکان و دانشجویان دندانپزشکی از خصوصیات کلینیکی ضایعات و بر آن اساس، برقراری تشخیص افتراقی کلینیکی، از اهمیت ویژه ای برخوردار است. لذا این تحقیق با هدف بررسی تطابق تشخیص کلینیکی با هیستوپاتولوژیک ضایعات دهانی در بیماران مراجعه کننده به بخش پاتولوژی دانشکده دندانپزشکی اصفهان از سال 1370 الی 1379 انجام گرفت. مواد و روشها: جهت بررسی این موضوع، یک مطالعه گذشته نگر توصیفی روی 745 پرونده مربوط به بیماران بخش پاتولوژی دانشکده دندانپزشکی اصفهان جهت تعیین میزان فراوانی تطابق تشخیص کلینیکی با تشخیص هستوپاتولوژیک ضایعات دهانی از سال 79-70 انجام شد. یافته ها: نتایج بررسی به شرح ذیل بود: تشخیص صحیح کلینیکی برحسب اولویت اول 57% و برحسب اولویت دوم 4/10% بود. البته 2/85% موارد بدون تشخیص کلینیکی دوم بودند و 5/4% بدون هیچگونه تشخیص بوده اند، که از تحقیق حذف شده اند. بنابراین، موارد بررسی 711 مورد بوده است. بیشترین تشخیص صحیح کلینیکی در دهه هفتم عمر (6/81%) و کمترین آن در دهه دوم (5/52%) بدست آمد. تشخیص صحیح کلینیکی در جنس مذکر، 6/65% و در جنس مونث، 9/67% مشاهده شد. بیشترین تشخیص صحیح در ضایعات ناحیه لب (4/85%) و کمترین تشخیص صحیح در ناحیه کام (53%) بدست آمد. تشخیص صحیح کلینیکی در ضایعات خوش خیم 67% و در ضایعات بدخیم 5/58% بوده است. تشخیص صحیح کلینیکی در ضایعات برجسته 5/72%، در ضایعات زخمی 5/69%، در ضایعات سفت 7/76%، در ضایعات نرم 8/64% و در ضایعات داخل استخوان 63% بود. تشخیص صحیح کلینیکی ضایعات همرنگ مخاط 70%، سفید 6/66%، قرمز و قرمز آبی 68%، قهوه ای سیاه آبی 3/72%، سفید و قرمز 6/63% و زرد 50% مشاهده شد.نتیجه گیری: براساس یافته های بالا، چنین به نظر می رسد که با بالا رفتن سن، تشخیص صحیح کلینیکی بیشتر بوده است که احتمالا با از دست دادن دندانها مرتبط است. همچنین، ضایعات برجسته بیشتر از ضایعات هم سطح، تشخیص صحیح داده شده بودند که احتمالا به دلیل تشخیص زودتر و ساده تر این ضایعات می باشد و مواردی نیز که ضایعات در نواحی قابل مشاهده مانند لب ظاهر شده بودند، تشخیص صحیح کلینیکی بیشتر داده شده بود.